Spellen > Recensies > Crazy Chicken

Crazy Chicken

Erwin Broens - feb 2003


Het succes van de Kolonisten van Catan inspireerde de Duitse uitgever Kosmos tot de lancering van een reeks spellen voor twee spelers. Dit bleek een schot in de roos. Naast het Kolonisten Kaartspel worden ook de andere titels goed verkocht. Het heeft een tijdje geduurd, maar inmiddels richten andere uitgevers zich ook op spellen voor duo's. Ravensburger start in 2003 onder meer met twee spellen van Michael Schacht: Richelieu is een bewerking van het Kardinaal & Koning kaartspel, Crazy Chicken heeft geen voorganger.

Het spelmateriaal bestaat uit 110 speelkaarten met negen verschillende kippenrassen. De kaarten bevatten koddige afbeeldingen van wereldberoemde kippen, van Billy the Chick tot Napoulet Bonaparte. Op elke kaart is verder een getal afgebeeld: 6, 7, 8, 9, 12, 14, 16, 18 of 20. Dit getal geeft de waarde en de hoeveelheid kaarten van deze soort aan.

In vier rondes verzamelen beide spelers setjes kippenkaarten. Je begint het spel met drie kippenkaarten. De overige kaarten worden over twee dichte stapels verdeeld. Naast elke dichte stapel ligt een open aflegstapel. Aan het begin van je beurt trek je twee kaarten van verschillende stapels. Vervolgens moet je een setje gelijke kaarten uitleggen of één kaart op een open aflegstapel afleggen. Zodra je twee of meer gelijke kaarten in je hand hebt, mag je deze set open op de tafel uitleggen. Als de tegenstander deze soort al heeft uitgelegd, moet je meer kaarten dan hem uitspelen. Je tegenstander moet vervolgens de door hem uitgelegde kaarten van deze soort op een van de aflegstapels leggen. Het is niet toegestaan om uitgelegde sets later te vergroten met nieuwe kaarten. Als je een sterkere set van dezelfde soort wilt uitleggen, belandt jouw kleinere set op een aflegstapel.

Een ronde eindigt als een speler zes kippensoorten heeft uitgelegd, alle kippensoorten op tafel liggen of een van de dichte stapels is verbruikt. Dan noteer je voor elke uitgelegde kippensoort (dus niet per kaart!) het afgebeelde aantal punten. Na vier potjes is de winnaar bekend.

Ten slotte

Crazy Chicken is vlot en simpel, maar biedt meer speelplezier dan je op het eerste gezicht zou denken. Het spanningsveld tussen tempo en kracht maakt het spel interessant. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk zes setjes uitspelen. Dit gaat het snelst als je de setjes beperkt tot twee kaarten. Aan de andere kant loop je dan het risico dat je tegenstander grotere sets speelt en jij jouw kaarten moet inleveren. De angst voor de tegenstander moet niet zo groot worden dat je alleen maar enorme sets wilt sparen. Sparen kost tijd die je meestal niet hebt. Sparen verplicht je bovendien om elke beurt één kaart op een aflegstapel te leggen. Misschien zijn dit net die kaarten waar je tegenstander op zit te wachten. Met een juiste balans tussen tempo en kracht moet je een eind kunnen komen. Uiteraard heb je ook wat geluk nodig, maar dankzij de open aflegstapels heb je meestal voldoende keuze. Crazy Chicken is een lekker spel, dat zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van Lost Cities en Schotten-Totten.

Titel: Crazy Chicken
Auteur: Michael Schacht
Uitgever: Ravensburger
Aantal spelers: 2
Speelduur: ong. 30 minuten
Prijs: ong. € 14,-


Spellen > Recensies >
Crazy Chicken


Top